Α, και να θυμόμαστε

Α, και να θυμόμαστε
που και που

-είναι ωραίο,

          ηθικό,

    πολιτισμένο,

    λέγεται και ανθρωπιά-

με τον απαραίτητο
κόσμιο και ενδεδειγμένο
τρόπο
πως
σεβόμαστε το διαφορετικό
του διπλανού μας

  -εννοώντας

    του εαυτού μας

     και μόνο-.

Τα σπίτια

Αλλάζουν τα σπίτια,
όταν αδειάζουν.
Αλλάζουν τα σπίτια,
όταν οι άνθρωποι φεύγουν,

κάθε Σάββατο των ψυχών.

Τα νέα

Μαθαίνοντας τα νέα
βιαστικά
στους δρόμους.
Διαβάζοντας τα νέα
σε βιτρίνες θολές καφενείων
και πεζοδρόμια.

Τι κι αν υπάρχουν,
τι κι αν δεν υπάρχουν.

Φέτος, ποιος ξέρει

Φέτος, ποιος ξέρει, αν θα φοβόταν περισσότερο // αυτός, που φοβήθηκε τους ανθρώπους περισσότερο 'κείνη τη χρονιά  // το '83 // τότε που ίσως και να μην ήξεραν τον Αναγνωστάκη // ούτε σαν όνομα, ούτε σαν ποιητή // ίσως και πιο μετά να τον αγνοούσαν // με τους ποιητές γιατί ν' ασχοληθεί κανείς - κι αυτόν και άλλους- κέρδος δεν πρόκειται να έχει // ώσπου έγινε κι αυτός μια εύκολη κι ανέξοδη απαγγελία // σε επετείους και γιορτές // από τους Λαυρέντηδες // - γιατί οι Λαυρέντηδες κι οι Παντελήδες δεν έλειψαν ποτέ // ακάθεκτοι συνέχισαν πάντα να κοιτούν πίσω από μαύρα γυαλιά // καθισμένοι σε βαθιές πολυθρόνες αναπαυτικές // πάντα υπεροπτικά τους άλλους από κάτω // και τώρα όλο και πιο πολύ // που Σάββατο με Σάββατο // παρακολουθούν δημοσκοπήσεις ιδρωμένες // μέρα με τη μέρα // αλλάξαν τις εφημερίδες που αφήνουν πάνω στο γραφείο // πάντα διπλωμένες // πίνοντας καφέ συζητούν // πως πάλι με χρόνους και καιρούς πάλι δικά τους θα 'ναι // και ώρα την ώρα περνούν μπροστά σε καινούριες αστραφτερές συσκευές πλυντηρίων // βρίσκουν πως είναι έξυπνο να ζαλίζεται ο κόσμος // μπροστά στις χιλιάδες στροφές // τα δραστικά αφρίζοντα απορρυπαντικά // με συνθετικές αύρες θαλάσσης // ώσπου ξεχνά καμιά φορά και τι έχει βάλει μέσα // σημασία έχει να ' ναι καινούρια και γυαλιστερή η συσκευή // να είναι ενεργειακή και να δουλεύει αυτόματα // αυτές είναι απόψεις // οφείλουμε να τις σεβόμαστε // και να αγαπούμε τον κύκλο // πάνω από όλα τα σχήματα τα γεωμετρικά // και τα πολιτικά


έγινε ο φόβος συνήθεια πια // κι η ζωή μας δορυφόρος σε ομόκεντρους κύκλους //  και 'συ // ακόμα να βαδίσεις στον ίσιο δρόμο._

ο Αρχάγγελος της πύλης του Πολυτεχνείου

Ενεστώτας

Μας κούρασαν οι μέλλοντες

ανέξοδοι είναι

-εύπλαστοι και φωτεινοί-
εξόδιοι του παρόντος.

Καιρός πια να μιλήσουμε

σε χρόνο ενεστώτα.

Fernand Léger, Grand parade with red background. 1958