Η Παράσταση

Είναι η δουλειά στους σκηνοθέτες
να τακτοποιούν
στη σκηνή και στα φώτα
όλους τους ηθοποιούς
κι οι ηθοποιοί
προσεκτικά επιλεγμένοι
να κινούνται - μόνο όταν πρέπει
να μιλούν - μόνο όταν πρέπει
να κλαίνε και να γελούν- μόνο όταν πρέπει
σε τέτοιες παραστάσεις.

Είναι η δουλειά στους ταξιθέτες
να τακτοποιούν
με τη σειρά και όπως πρέπει
όλους τους θεατές
κι οι θεατές
να κάνουν ησυχία - σε όλη την παράσταση
και να μη μιλούν μεταξύ τους - αυτό ενοχλεί 
και να χειροκροτούν, όταν και μόνο πρέπει - αυτό απαιτεί ο σκηνοθέτης
σε κάθε παράσταση.

Για να αρέσει αυτή η παράσταση
-γιατί πρέπει να αρέσει, έτσι συνηθίζεται-

Οι επίσημοι προσκαλεσμένοι
μαζί και οι κριτικοί
στα πρώτα καθίσματα,
κάποιοι και στα θεωρεία

οι πιο πολλοί γνωστοί από παλιά
κι άλλοι
κρατώντας κόκκινα γαρύφαλα στα χέρια, πλαστικά
-αυτά διατηρούνται χρόνια τώρα και δεν μαραίνονται-
με σοβαρό ύφος και όπως πρέπει σε τέτοιες περιπτώσεις
θα παρακολουθήσουν την παράσταση σοβαροί
με στιβαρό ενθουσιασμό και με ρυθμό
θα χειροκροτήσουν στο τέλος

όλοι μαζί, ο σκηνοθέτης, οι ηθοποιοί, οι επίσημοι και οι κριτικοί
ικανοποιημένοι
- γέμισαν οι θέσεις θεατές
ανακουφισμένοι
- κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε για τα κομμένα λόγια
και κάποιες φράσεις, απρεπείς πια για τους καιρούς μας

στο έργο, 
αυτό, ανώνυμου λαϊκού συγγραφέα
όταν για πρώτη φορά ανέβηκε
Νοέμβρη του '73
δίχως σκηνοθέτη
με ανώνυμους ηθοποιούς-θεατές

Plaudite, amici, comedia finita est!

«Όταν στο δρόµο της Θήβας, ο Οιδίπους συνάντησε τη Σφίγγα, κι αυτή του έθεσε το αίνιγµά της[1], η απόκρισή του ήταν: ο άνθρωπος. Τούτη η απλή λέξη χάλασε το τέρας. Έχουµε πολλά τέρατα να καταστρέψουµε. Ας συλλογιστούµε την απόκριση του Οιδίποδα.»

Απόσπασμα από την ομιλία του Γιώργου Σεφέρη στην τελετή παραλαβής του Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας [11 Δεκεμβρίου 1963]

[1] "Τί ἐστιν ὃ μίαν ἔχον φωνὴν τετράπουν καὶ δίπουν καὶ τρίπουν γίνεται;"

“The Dark Wood of Error”

η Παρέλαση

Παρέλασαν τα παιδιά.
Μαθητές και μαθήτριες είναι.
Μαθητές και μαθήτριες, δίχως τα βιβλία τους σήμερα.

Και χωρίς μέλλον.

Παρέλασαν οι μελλοντικοί άνεργοι.

Αυτό δεν το σχολίασε κανείς, ούτε "επίσημος" ούτε "ανεπίσημος".
Αυτοί εξάλλου έχουν δουλειά και ξέρουν να οργανώνουν καλά τις παρελάσεις, όπως και όταν πρέπει.....

η βίδα

επειδή πολλά ακούμε,
τέτοιες λοιπόν μέρες και στιγμές που είναι

"Θυμάμαι όμως πολύ καλά τα λόγια του....
Εγώ στον μεγάλο, μια συμβουλή έδωσα: Αγόρι μου, να μην είσαι η βίδα που γυρίζει, αλλά το κατσαβίδι που τη βιδώνει. Κι αν δεν το μπορείς αυτό, τουλάχιστον προσπάθησε να είσαι μια βίδα ελαττωματική, που πάντα θα φεύγει από τη θέση της"

Ν. Δαββέτας, Η εβραία νύφη, Κέδρος 2009

σε μια παραλία

Δεν ξέρω ποια χέρια

σε κανάκεψαν,
σε νανούρισαν,
ποια μάτια σου 'δωσαν ζωή
και ποιο στόμα
ένα όνομα.

Δε θέλω να ξέρω
ποιο πόδι θα σε κλωτσήσει
σκουπίδι μαζί με τ' άλλα σκουπίδια

Εσύ όμως πάντα θα χαμογελάς

-αυτή είναι και η μοίρα σου-

παιδικά κι αθώα.