Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

τι κάνει η μαμά τον τενεκέ του λαδιού, όταν τελειώσει το λάδι;

Ίσως το περιστατικό να είναι από άλλες εποχές πιο παλιές, περασμένες, μάλλον και απωθημένες βαθιά στη μνήμη μας. Υπάρχει φυσικά και η αδήριτος μνημοκτόνος ευμάρεια, όπως και ο τρόμος μιας επερχόμενης καταναλωτικής αδυναμίας και πιθανής ένδειας. Ας είναι, όμως και ας δούμε τι έγινε κάποτε

... στο χωριό Λιβάδι Ελασσόνας. Είχε προηγηθεί το προηγούμενο καλοκαίρι η παράσταση της Τύχης της Μαρούλας, που είχε εντυπωσιάσει πολύ τα παιδιά. Η Τενεκεδούπολη άρχιζε ως εξής:

Ξεπρόβαλλε πίσω από το σκηνικό το τενεκεδάκι «Ήλιος» - στην παράστασή μας το καρτουσα εγώ-, χωρίς να φαίνεται ο ηθοποιός που έπαιζε το ρόλο, και ρωτούσε τα παιδιά: «Παιδιά με γνωρίζετε; Ποιος είμαι

Και τα παιδιά στο Λιβάδι αντί να απαντήσουν «ο Ήλιος», απαντούν όλα μαζί σύσσωμα: «Ναι, σε γνωρίζουμε, είσαι η Μαρούλα». Γιατί φυσικά η φωνή μου τους θύμιζε τη Μαρούλα.

Αλλά αυτό δεν ήταν το μόνο ευτράπελο. Η παράσταση ήταν δύσκολο να συνεχιστεί , γιατί ο θίασος της Τενεκεδούπολης σχηματιζόταν στο έργο από διάφορα τενεκέδια που μετά τη χρήση τους πετάγονταν στα σκουπίδια. Αυτή ήταν όμως η συνήθεια των πόλεων, όχι των χωριών. Στην οικιακή οικονομία των χωριών μας τίποτε δεν πετιόταν, όλα ήταν χρήσιμα.

Έτσι, όταν ρώτησα τα παιδιά:

«Παιδιά, τι κάνει η μαμά τον τενεκέ του λαδιού όταν τελειώσει το λάδι;», αντί να μου απαντήσουν «τον πετάει στα σκουπίδια» αυτά φώναξαν όλα μαζί:

«Βάνει λουλούδια» ή «βάνει τον τραχανά μας

Άντε να βρεις εσύ τενεκέδες στα σκουπίδια να φτιάξεις θίασο.

Άννα Βαγενά, Το θεσσαλικό μου θέατρο, Κέδρος, Αθήνα 2006.

 
 
 
Τελικά, δεν παίρνουμε απάντηση, αλλά μάλλον καταλαβαίνουμε ότι πολύ θα δυσκολεύτηκε η Ά. Βαγενά να φτιάξει το θίασο της Τενεκεδούπολης.
 
Άντε, όμως σήμερα να βρεις εσύ,
πόσες εκπομπές μαγειρικής θα χρειαστούν ακόμη, εσχάτως δε και κηπουρικής για να μάθουμε ότι [ή να ξεμάθουμε] ότι πριν υπήρχε ο σγουρός βασιλικός στις αυλές και τα μπαλκόνια και νυν το εστραγκόν, ότι ο τραχανάς είναι κάποιο εξωτικό αγροτουριστικό έδεσμα με σπάνια επίγευση,  
πότε και πως θα σταματήσουμε να απαντούμε στη Μαρούλα [που δεν είναι η Μαρούλα, ούτε κι ο Ήλιος] όταν μας ρωτά, ότι είναι "ο Ήλιος"... 

Τετάρτη, 10 Νοεμβρίου 2010

μετά την δεύτερη Κυριακή των εκλογών, τι;


Πληθαίνουν οι απόψεις και οι αναλύσεις για τις εκλογές, αφού όλοι [όπως κάθε φορά τα τελευταία χρόνια] είναι νικητές και προσμετρούν τα κέρδη και πως θα τα αυξήσουν στο μέλλον.
Μερικοί στέκονται προβληματισμένοι στην αποχή [λες και η αποχή στις Ευρωεκλογές τον περσινό Ιούνη  2009 δεν μετατράπηκε μετά από λίγους μήνες, τον Οκτώβρη, σε συμμετοχή]. Άλλοι προσπαθούν να ερμηνεύσουν τα λευκά και τα άκυρα [523.131 συνολικά τα μέτρησαν κι αυτά], αλλά ποτέ δε μαθαίνουμε τι έγραφαν επάνω τα άκυρα, ούτε και αν οι άκυροι με τους λευκούς θέλουν να καταμετρούνται μαζί [και μετά να μην προσμετρούνται, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα].
Όμως, κανείς δεν προβαίνει σε σύγκριση των αποτελεσμάτων ανάμεσα στις περιφερειακές και τις δημοτικές. Έπειτα πως μιλούν για "άνοδο" στις μεν, όταν επικρατεί το βάλτωμα και μερικές φορές η απόλυτη καταβαράθρωση στις άλλες.
Αυτός είναι και ο επαναπροσδιορισμός, μνημονιακός και αντιμνημονιακός, της έννοιας του ενεργού πολίτη, των τοπικών κοινωνιών, ένα νούμερο και ένα άθροισμα. Ένα απλό νούμερο και τίποτε άλλο.

Όλα αυτά θυμίζουν εκείνον τον Κουρδουκέφαλο, που

"ἦταν χαλκιᾶς μ᾿ ἕνα χοντρὸ ὁλοστρόγγυλο κεφάλι, σὰν τὶς πέτρινες μπάλες τῶν παλιῶν κανονιῶν· μὲ μία κοιλιὰ παιδιὰ ποὺ τ᾿ ἀνάθρεφε μισόγυμνα μέσα στὸ χαλκιάδικό του πίσω ἀπὸ τὸ φυσερὸ καὶ τὰ κάρβουνα. Ἔλεγαν μάλιστα γι᾿ αὐτὸν ὅτι ἐπειδὴ χρωστοῦσε, γιὰ νὰ μὴν τοῦ πάρουν τὸ μόνο χτῆμα ποὺ εἶχε, τὸ μαγαζί του, κάθε μήνα τοῦ ἄλλαζε τὴν πρόσοψη ἀφοῦ δὲν μποροῦσε νὰ τὸ μεταφέρῃ ὅπως τὸ φοῦρνο του ὁ Ναστραδὶν Χότζας. Πότε ἄνοιγε πόρτα στὸ δρόμο· πότε τὴν ἔκλεινε καὶ τὴν ἄνοιγε στὸ πίσω μέρος· πότε ἄφηνε παράθυρο· πότε ἔκλεινε καὶ τὸ παράθυρο καὶ ἄνοιγε φανέστρα στὴ στέγη.

Καὶ αὐτὸ ἔλεγαν τὸ ἔκανε γιὰ νὰ μὴν εἶν᾿ ποτὲ σύμφωνο μὲ κεῖνο ποὺ εἶχε ὑποθηκέψει. Ἀλήθεια ψέματα δὲν ξέρω νὰ τὸ βεβαιώσω."

Όταν τελειώσει και ο δεύτερος γύρος των εκλογών, όταν θα σταματήσουν οι αναλύσεις Δευτέρα βράδυ την ώρα που θα προβάλλεται "το Νησί", την άλλη μέρα ας έχουμε το θάρρος να δούμε ποιοι είναι δίπλα μας σαν απλά νούμερα, ποιοι ακυρώνουν την παρουσία τους και πως την ακυρώνουμε κι εμείς με την λευκή αδιαφορία μας.
Σε κάθε πόλη και χωριό υπάρχουν και πάντα υπήρχαν "Άγιοι Παντελεήμονες", δεν είναι κάτι που τώρα εμφανίστηκε. Μόνο που παλιά ήταν ο κουφός, ο τυφλός, ο κουτσός, ο ζητιάνος, ο "αγαθός" και ο "τρελός", ο γύφτος, που έδωσαν τη θέση τους σε άλλους με άλλο χρώμα και που πιστεύουν σε άλλο Θεό. Πάντα τους κοιτούσαμε με απέχθεια, πάντα μας ενοχλούσαν, ποτέ δεν τους θέλαμε δίπλα μας και πάντα ζητούσαμε την αναβάθμιση και την ανάπλαση, δηλαδή να τους διώξουμε με "πολιτισμένο" τρόπο. Αφού τα καταφέραμε μια χαρά με 'κείνους, συνέχεια έχουν τώρα οι άλλοι. [Αρκεί να τους βρίσκουμε όλους αυτούς, όταν έχουμε ανάγκη να μας κάνουν βαριές και δύσκολες δουλειές, παλιά με ένα κατοστάρικο και σήμερα με δέκα ευρώ και τσιμουδιά].

Ο άνθρωπος πάνω από τα κέρδη, ωραίο σύνθημα, αλλά για να μη μείνει σύνθημα και σβήσει όπως τόσα άλλα,
ας σκεφτούμε πως ο άνθρωπος θα μπει πάνω από τα νούμερα, τα ποσοστά και ποια είναι η θέση του καθένα μας σε αυτό το σύστημα πολιτικών εξισώσεων,
αλλιώς την επόμενη φορά θα θέλουμε δήμαρχο και περιφερειάρχη για να μας καθαρίζει και να απομακρύνει τους ανθρώπους σκουπίδια σε νέου τύπου ΧΥΤΑ. Εμείς θα αποτελούμε απλά το βιοκαύσιμο με τη συνείδηση ήσυχη, ότι δε ρυπαίνουμε το περιβάλλον.

Πέμπτη, 4 Νοεμβρίου 2010

Κυριακή των εκλογών

Επειδή το αστραφτερό colgate χαμόγελο στα φυλλάδια που μπούκωσαν τις πόρτες μας κρύβει την πραγματική τους εικόνα



κι επειδή θέλουν να βαδίζουμε κάπως έτσι


και να είμαστε πάντα έτσι, στο άλφα να ξεκινούμε και να μην προχωράμε πέρα από το βήτα



ίσως και γιατί αυτό το μέλλον μας ετοιμάζουν




ας τους χαλάσουμε τα όνειρα την Κυριακή,
όχι μόνο αυτήν,
αλλά και κάθε Κυριακή από τις πολλές που μας χρωστούν.

Πολύ περισσότερο γιατί κανείς δε τολμά να πεί ότι η κάθε πόλη μας, έγινε όπως η

Αθήνα

Πολιτεία γυμνή, πρωινό με τις άδειες καρέκλες
δεν είναι δω τόπος να μείνουμε
εδώ δεν έχει δρόμους δεν έχει μάτια
μέσα σ’ ερειπωμένα παράθυρα
μια μυρωδιά γκαζιού και κίτρινης λαδομπογιάς


Συλλογή: Δύσκολος θάνατος (1954)
Πηγή: συγκεντρωτική έκδοση Ο δύσκολος θάνατος (Αθήνα, εκδ. Νεφέλη, 1985)






Αρχειοθήκη ιστολογίου

ΔΙΑΒΑΤΕΣ

ΚΑΛΩΣ ΟΡΙΣΑΤΕ!

Συνολικές προβολές σελίδας

FeedBurner FeedCount

Μ.


MusicPlaylistView Profile
Create a playlist at MixPod.com